W średniowieczu narodził się sport.
Ubóstwiała go tak szlachta, jak i gawiedź,
ale tylko szlachta mogła w nim uczestniczyć.
Tym sportem były turnieje.
Dla jednego z takich rycerzy, byłego mistrza,
nadszedł koniec.
Dla jego giermka, Williama,
był to dopiero początek.
Pomożemy mu?
Za 2 minuty walczy lub traci ziemię.
Pożycz.
Prawy. Lewy.
Nie żyje.
3:0 po dwu kopiach.
Jeśli sir Ector nie spadnie, wygramy.
On nie żyje.
- Jak to? - Wącha kwiatki od spodu.
Kopnął w kalendarz.
- Zadowalająca odpowiedź? - Nie, nie.
On tylko śpi. Obudźmy go.
Nie jadłem od trzech dni!
My też nie!
- Sprowadzić klechę. - On żyje!
Obudź się! Już!
Obudź się!
Ty zasrańcu!
Rolandzie.
Sir Ector stawia się albo płaci.
Już idzie.
Nie jadłem od trzech dni!
Od trzech dni! A co ty jadłeś?!
Gdybyś żył, zabiłbym cię!
Pojadę za niego.
Daj jego zbroję. Zastąpię go.
Przestań go kopać! Zastąpię go. Pomóż mi.
Jak się zwiesz?
Williamie, podaj swe imię.
Nie sir William.
Nie hrabia, książę ani król William.
Wiem.
Musisz być szlachcicem.
To szczegół. Można zdobyć jedzenie. Chcecie jeść?
Jeśli szlachta się dowie, biada nam.
Więc módlcie się.
Przyłbica.
Spóźnimy się.
3:0 dla sir Ectora.
Filip Aragoński.
Gotowy?
Sir Ector. Gotowy?
Gotowy?
Ćwiczyłem z sir Ectorem.
Jako jego cel. Nie pokonałeś go.
- Daj spokój. - Trzymaj się konia.
Potrzebuje trzech punktów. Chce cię zrzucić.
Umiem walczyć.
Czekałem na to całe życie.
By sir Ector wykitował?
Zostań w siodle.
Utrzymaj się!
Żyjesz?
- Wygraliśmy! - Słyszysz?
Puść! Williamie, słyszysz?
Wygraliśmy!
Oddycha. Oddycha!
Sir Ectorze.
Sir Ectorze. Zdejmij swą przyłbicę.
Panie, ostatni cios kopii zaklinował ją na mej głowie.
Mówi, że ten cios...
Panie mój, przedstawiam ci zwycięzcę.
20.
Nie, 10.
- 15. - Dobra.
Świetnie. Na razie.
15 florenów. Nie chciał kupić.
5 dla Williama.
5 dla Wata. 5 dla Rolanda, który wraca do Anglii.
Wolę pub. Zapiekanka z węgorza, brie,
ciacha ziołowe z miętowym kremem.
Może się udać.
Udało się. Masz w garści kasę.
Nie o tym mówię. Możemy być mistrzami.
Oddajcie monety.
Dajcie mi.
To dla ciebie.
A to dla ciebie.
Zostaje 13.
Na sprzęt i ćwiczenia.
Za miesiąc turniej w Rouen.
Możemy wygrać więcej.
Za miesiąc będziemy sławni i bogaci.
Albo będziemy wąchać kwiatki od spodu. Ja chcę do domu.
Wolę ciasteczka i cielęce jaja w koprze. Daj forsę.
Chwileczkę.
Dokąd to?
Nie dasz rady.
Najważniejsza jest odwaga.
A technika? W miesiąc się nauczę.
Świetnie posługuję się mieczem.
- Na ćwiczeniach. - Jesteś z pospólstwa.
Będę kłamał.
Jak szlachta stała się szlachtą?
Wywalczyli to mieczem, ja zdobędę kopią.
- Stępioną. - Nic to.
Człowiek może zmienić swój los. Chcę być kimś.
Kimś. Tam zaprowadzi nas ta sława.
Sława i bogactwo nie dla nas, wieśniaków.
Możemy napełnić nasze żołądki.
Bierzcie monety i wracajcie do Anglii.
Jeśli się nie uda, idziecie ze mną.
Forsa jest nieważna.
Jestem głodny.
- Tak? - Cholera!
Proszę.
Te 13 monet może odmienić nasze życie.
13 jest pechowa. Tylu zasiadło do Ostatniej Wieczerzy
i wiemy, jak to się skończyło.
Świetnie.
Zaczekaj tu.
Jest nas dwunastu.
Chodźmy. Chodźmy.
Musiałeś wspomnieć o wieczerzy.
Wchodzę.
Rolandzie?
Bóg cię kocha.
Wiem. Tylko On.
Masz pecha.
- Jest straszny. - Tak.
Zmiana.
Sława i bogactwo.
To niebezpieczne.
Szybciej! Nie żałujcie nóg!
Szybciej, Rolandzie. Szybciej!
- Chybiłeś. - Robiłeś to setki razy.
Czyli próbujemy jeszcze raz.
Chodźcie.
Chodźcie, koniki.
Oberwie.
Szybciej. Balansuj.
Nie, wolniej. Nie chwiać.
Udało się!
Jedna chwilka.
- Lepiej. - Nieźle.
Musimy mieć chorągiew.
Nasz symbol.
Myślałem o feniksie.
Po co tracić pieniądze? Mamy białego rogacza sir Ectora.
Ktoś może go rozpoznać.
Musimy się odrodzić
jak feniks powstający z popiołów.
Lew.
Leżący, z uniesioną głową.
Raczej idący, z uniesioną prawą, przednią łapą.
- Ciężar ciała na lewej. - Nie, ciężar ciała na prawej.
Nie, każdy ma lwa.
Nie rozumiesz? Feniks.
Jego koniec jest zarówno początkiem.
Jak w moim przypadku.
Jeśli tu chodzi tylko o ciebie, wybieraj, co chcesz.
Jesteśmy tylko pokornymi sługami.
Feniks, jak nas trzech, nie tylko ja.
A więc 3 feniksy.
Wobec tego 3.
Może trzymać w szponach lwa.
Zastanów się.
- Ja teraz jadę. - Nie.
Jeszcze nie. I tak nie powinieneś.
Giermek jechałby konno, a rycerz szedł?
Pocałuj mnie gdzieś! Teraz moja kolej!
Może nikt nie powinien jechać. Koń jest już stary.
Dobra. Dobra.
Witam.
Hej, panie.
Co robisz?
Ja... Wlokę się.
Rozumiecie: "wlec się"?
Lść powoli, mozolnie.
Jak człowiek, który nic już nie posiada,
oprócz instynktu żołnierza.
Obrabowano cię?
Ciekawe pytanie. Tak.
A zarazem, stanowcze, nie.
Raczej oddanie swych dóbr nie z własnej woli.
Maszerując tak, okazuję dumę.
Dumę, zdecydowanie i wiarę w Pana.
Chryste, uratuj mnie od tego...
utrapienia.
Kim jesteś?
Lilium inter spinas.
Lilią wśród cierni.
Geoffrey Chaucer. Pisarz.
Chaucer?
Geoffrey Chaucer, ten skryba?
- Co? - Co? Skryba.
Piszę atramentem na pergaminie. Za grosik napiszę wszystko.
Nakazy, wezwania, edykty, patenty szlacheckie.
Jeśli muza pozwoli, tworzę poematy.
Może czytaliście moją Księgę księżnej.
To była alegoria.
Nie powiemy. Każdy decyduje za siebie.
Patenty szlacheckie?
Owszem.
Kim wy jesteście?
Sir Ulrich von Lichtenstein z Gelderland.
To moi giermkowie, Delves z Dodgington
i Fowlehurst z Crewe.
Jestem Ryszard Lwie Serce. Miło mi.
Nie, Karol Wielki!
Dobra!
Urżnąć ci język?
Naprawdę wierzę,
sir Ulrichu.
Dziękuję, Geoffie.
Masz jeszcze coś do powiedzenia czy możemy ruszać?
- Na turniej? - To droga do Rouen.
Może. W Rouen zaostrzają przepisy.
Dowód szlachectwa do czterech pokoleń po obu stronach.
Trzeba złożyć patenty.
Ubierzcie mnie,
obujcie, nakarmcie, a dostaniecie swe patenty.
Nie.
- Patenty szlacheckie. - Potrzebujemy go.
- Załatwię to. - Bądź miły.
Miły, miły.
Dobra.
Zdradź nas, a wypruję ci flaki.
Przewrócę na lewą stronę i zawiążę na supeł.
To boli.
Bardzo.
Pole turnieju Rouen
Sir Ulrich, ojciec jego matki to Shilhard von Rechberg,
syn Guelfa z Saksonii, syna Ghibellinesa, syna Wendisha.
- Wendish odziedziczył... - Starczy.
6 pokoleń starczy. Pokaż patenty.
Zaznacz, w których potyczkach lord Ulrich bierze udział.
Pierwsza z Rogerem, lordem Mortimer.
Bardzo dziękuję.
Niewiarygodne. Udało ci się.
Dzięki. Nie spodziewałem się.
Nie ma za co.
Pozwól, że się rozejrzę.
Bądź mym heroldem. Zapłacę.
Dobra. Teraz mam spotkanie w sprawie psa.
W Cheapside był mój dom
Wybrałem fortuny szlak
Przekroczyłem Tamizy bieg
Jakiż bije od niej smród!
Tam spotkałem lubą mą
Jej imię brzmiało Nell
Nell rymuje się z "cel".
Przemówisz?
Mowa.
Kobieta nie powinna dużo mówić.
Oddałbym uszy, by cię słuchać.
To dobrze. Bo nie lubię ciszy.
Wyjaw swe imię.
- Unikasz brzydoty? - Tak!
Nie, to znaczy...
Sprofanowałeś dom boży!
Wyjaw swe imię.
Po cóż ci ono, sir Myśliwy?
Nazywaj mnie Lisicą.
Tak będę cię zwał, póki nie poznam twego imienia.
Bardzo piękny myśliwy.
Nie szokuje to was, panie?
Oczywiście.
Śmieję się, by nie płakać.
Uroda to zło.
Oby twa sczezła,
byś mogła lepiej służyć Bogu.
Cały czas się o to modlę.
Boże, czemuś mnie pokarał urodą?
Pan wie, co czyni, ale my tego nie rozumiemy.
Śliczny.
Sir Ulrich von Lichtenstein
pokonuje Rogera, lorda Mortimer 1:0.
Spokojnie. Pomyślą, że nie kruszyłem kopii.
- Bo to prawda! - Ulrich łamał ich tysiące.
Pora na walkę na miecze.
Kiepska zbroja.
Germaine.
Panie?
Jakie godło nosi ten rycerz?
3 feniksy.
Ulrich von Lichtenstein. Książę Gelderland.
Gelderland?
To chyba gdzieś na wschód od Renu.
Nie mogę unosić ręki.
Naprawimy. Spóźnimy się na pojedynek.
Dwie walki to za dużo.
- Zrezygnuję z mieczy. - Dobrze ci idzie.
Nagrody są większe w walce na kopie.
Ulrich? Simon Ściągacz Długów.
Spieszę się.
Zatrzymuję cię za twego herolda.
Nie okradli cię.
Jestem hazardzistą.
Nie mogę tego rzucić.
A ci ludzie dosłownie
zedrą z ciebie ostatnią koszulę.
Co mamy zrobić?
Zapewnił nas, że za niego zapłacisz.
Kim jesteś?
Peter, sprzedaję odpusty
i dostarczam relikwie.
Ile jest wam winien?
10 złotych florenów.
Ty zasrańcu!
- A masz! - Zabierzcie go!
Puść go!
A jeśli odmówię, to co?
W imię Pana naszego
potraktujemy go odpowiednio, aż zrozumie,
że hazard to grzech.
Proszę.
Proszę, Will.
Pomożesz mi, sir Ulrichu?
Nie pożałujesz.
Nie mam tyle.
Puśćcie go.
I oddajcie mu ubranie.
- Zapłacę. - Dobra.
- Kłamałeś. - Tak.
Jestem skrybą. Ja ustalam, co jest prawdą.
W imieniu mego pana, Ulricha von Lichten...
- Już go zapowiedziano. - Świetnie.
10 ciosów. Sir Ulrich otrzymuje pierwszy.
Uderzenie!
Powstrzymaj go!
Zamknij się!
2 ciosy dla sir Waltera Loringa!
Sir Ulrich uderza!
Teraz twoja kolej!
Uderzenie!
Ja go nauczyłem!
Sir Ulrich zwycięża 5:2!
Tak!
Mój pan lord Ulrich! Twardy jak skała!
Szybki jak wiatr z Gelderland!
Który przywiał z jego ojczyzny po chwałę!
Cieszmy się jego słodką bryzą!
Tak!
- Zwyciężyłeś. - Miecz.
Nie po to tu jesteśmy?
Chcesz go tknąć? Chcesz?
Trzeba było oszczędzać na kowala.
Nie zapłacę teraz,
- ale obiecuję. - Forsa!
- Przepraszam. - Lepiej płać, a nie obiecuj.
Odejdź.
Przepraszam.
Spróbuj u tamtych.
Kobieta?
Żebracy nie mogą wybrzydzać.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Nic za darmo.
- Nie mogę walczyć bez zbroi. - Nie mój kłopot.
Każda kropla potu ma swą cenę.
Mówili, że głupki tu przychodzą.
- Kto? - Inni płatnerze.
Nie umiem, bo jestem kobietą?
Że robisz tylko podkowy.
Nie mówili nic o twojej płci.
Koty! Wino!
Koty! Gorące wino!
Wygram dla ciebie ten turniej.
Ja go wygram.
Książę Adhemar,
mistrz Francji, zwycięzca Saint-Emilion.
O wszystkim można zapomnieć przy tak pięknej kobiecie.
Tylko bawisz się w walkę czy brałeś udział w wojnie?
Dowodzę trzema oddziałami. Mam wojsko na południu Francji.
Geoff, to moja dama.
- Za wysoko mierzysz. - Tylko tak potrafię.
- Spokojnie. - Co mam jej powiedzieć?
Jak turniej?
Brutalny.
I nie rozumiem zasad.
Wytłumaczę ci.
Są 3 rodzaje ciosów.
1 punkt za złamanie kopii, uderzając powyżej pasa.
2 za uderzenie w przyłbicę. Trudne.
Kopia zazwyczaj się ześlizguje.
3 punkty za zrzucenie przeciwnika.
Gdy to uczynisz, zdobywasz jego konia.
Są ofiary śmiertelne?
Kopie mają tępe zakończenia.
Ale wypadki się zdarzają.
Nigdy nie zrzucono mnie z konia.
Ani mnie.
Imię, pani.
Chcę je usłyszeć.
Sir Myśliwy, jesteś uparty.
Może anioły nie mają imion, tylko urodę.
A twoje imię?
Jestem...
Zapomniałeś?
Jesteś sir "Hmm"?
Ulrich von Lichtenstein z Gelderland.
Też bym zapomniał. Trudne.
- Twa zbroja. - Co z nią?
Bardzo stylowy staroć. Jeśli wygrasz, nastanie nowa moda.
Mój dziadek będzie mógł nosić swoją.
I jaka oryginalna tarcza.
W tym kraju biedni rycerze przypominają wieśniaków.
Drugi syn
sir Wallace'a Percivala, trzeciego hrabiego Warwick.
Panie i panowie,
mam honor przedstawić mego pana.
Thomas Colville.
Dobry jesteś.
Bardzo dobry.
Panie!
I panowie!
I wszyscy inni, nie siedzący na poduchach!
Dzisiaj...
poczujmy się równi.
Wszystkich bowiem Bóg błogosławi.
Mam zaszczyt
i przyjemność nawet
przedstawić rycerza nad rycerzami,
którego ród sięga czasów
Karola Wielkiego.
Poznałem go
niedaleko Jerozolimy,
gdy modlił się
o przebaczenie za przelanie
krwi saraceńskiej.
W Italii zadziwił mnie,
gdy ocalił piękną sierotę
z rąk straszliwego wuja.
W Grecji
spędził rok w ciszy,
by lepiej pojąć dźwięk...
szeptu.
Nie będę już dłużej ględził. Przedstawiam
Poszukiwacza Ideału,
Obrońcę Włoskich Dziewic,
Rycerza Naszego Pana, jednego, jedynego
sir Ulricha von Lichtenstein!
Dziękuję! Spędzę tu cały tydzień.
To było inne.
Trzeba ukazać różnice.
Może nie publicznie.
Ty...
Wiem, szykuje się niezłe pranie.
O tak.
Masz ich uwagę. Podbijaj serca.
Świetnie.
- Patrzyła? - Co?
- Widziała? - Tak.
- Widziała cios? - Tak.
- Przejęła się? - Okropnie. Do łez.
Colville ma dobrą technikę. Nie widziałem go.
Ani ja.
Ale ten Lichtenstein.
Pospolity, nie ma żadnego stylu.
Lecz jest nieustraszony.
Nieustraszony?
W przyłbicy są szpary, mogą wlecieć drzazgi.
Unosi się głowę w ostatniej chwili.
Nie widzisz, ale chronisz oczy. Ulrich ma uniesioną.
On patrzy na cel.
Myśliwy.
Sir Ulrichu,
przegrałem.
Nigdy się nie wycofuję.
Ale nie chcę stracić honoru.
Remis. Colville jest ranny.
Colville się wycofał. Ulrich awansuje.
Czemu go nie wykończy?
Okazał miłosierdzie.
Czyli okazał słabość. Tym jest miłosierdzie.
Idź spać, myśl o zwycięstwie.
Nie mogę.
Miłość dała mi skrzydła.
Nie umiem wyjaśnić.
- Czuję się poetą. - Czuj się poetą,
ale jesteś idiotą.
Nawet nie znasz jej imienia.
Ma na imię Afrodyta.
Kalipso. Wenus. Jakie zechcesz.
Kobiety szkodzą na serce.
A bez serca nie wygrasz.
- Te oczy... - Skup się.
Ciasteczka!
Wiadomość od księcia.
Wygra dla ciebie ten turniej.
Wygrał wiele. Wygrywał je dla siebie.
A nie dla mnie.
Chce z tobą porozmawiać.
Nie chce słuchać.
On woli ciche kobiety.
Wolisz być damą sir Ulricha?
Nie.
Ale tylko on mnie o to nie prosił.
Sir Ulrich von Lichtenstein.
Niech wygra moje serce.
Adhemar! Adhemar! Adhemar!
Śliczny.
Nie widziałem, by Adhemar przegrał.
Pokonaj go, to zobaczysz.
Mój panie.
Sir Ulrichu.
Christiana.
- Moja pani prosi, byś to przyjął. - Oczywiście.
Kazała też wyjawić swe imię.
Jocelyn.
Au rev oir.
Och, Jocelyn.
Skup się.
Brak mi tchu.
Zupełny brak stylu.
Brak mu kowadła.
- Wali jak młot. Niesamowite. - Za wysoko mierzy.
Może uderzyć w prawy bok.
Jeśli w lewy, jestem skończony.
To jest jak hazard.
U Irich! U Irich! U Irich! U Irich!
William?
Tutaj.
Chodź tu.
Kiedyś będę rycerzem.
Syn cieśli? Rycerzem?
Prędzej zmienisz gwiazdy.
Czy to możliwe?
- Można zmienić los? - Tak.
Jeśli się mocno wierzy.
Chodź tu.
Nabierz klasy.
Kiedyś się spotkamy.
Wyrwę ci flaki!
Dobra robota, panie!
- Drań! - Idź do Ulricha.
Idź do niego.
Dobra robota.
Piękne zwycięstwo.
To chyba twoje, pani.
Mistrz włóczni,
Pandolfo Malatesta.
W walce na miecze, Ulrich von Lichtenstein.
Zwycięzcą całego turnieju został
Adhemar, książę Anjou.
Adhemar! Adhemar! Adhemar!
Oto nasi mistrzowie!
Następnym razem spojrzysz na mnie, leżąc na plecach.
Sprawdzano cię na wiele sposobów.
Jesteś kiepski.
Trzymaj się miecza.
- Nie. - Umiesz to.
Chcę wygrać turniej lub nic.
10 florenów. Załatwione.
Gramy dziś. Masz szczęście?
- Starczy ci ubrań? - Idź. Już skończyłem.
Tylko się zemszczę.
Ciekawe, jak chcesz to zrobić.
Opiszę was.
Będziecie najgorszymi postaciami.
Byłem nagi cały dzień, a wy będziecie na wieki.
Chyba się jeszcze spotkamy.
Oddajemy dług.
Twoja zbroja nie była robiona na ciebie, prawda?
I co?
Mogłabym zrobić ci dobrą zbroję.
Za ile?
Zabierz mnie do Paryża.
Podróżujemy sami. Bierz złoto.
- Zbieramy się. - Czemu tak szybko odjeżdżamy?
Następny turniej jest za tydzień. Pójdziemy pieszo.
Musisz pójść na bal. Pokazać się.
By Adhemar mnie wyśmiał?
- Tak! - Nie!
Pani chce znać kolor szat waszego pana.
- Jego szat? - By kolor jej sukni dziś pasował.
Z przykrością zawiadamiamy, że on...
- Nie mów za mnie! - Tak, panie.
Mów, giermku.
Jakie noszę dziś szaty?
Zielone.
Przybrane
bladą zielenią
i
drewnianymi sprzączkami.
Powiem mojej pani.
- Katastrofa! - Będzie ładnie wyglądało.
Nie o to chodzi.
Nie umiem tańczyć.
I raz i dwa i trzy i cztery.
Ręka powinna być lekka jak ptak.
I raz i dwa i trzy i cztery.
Wat nie prowadzi, jest kobietą.
I raz i dwa, i
wirujemy.
I raz i dwa, a ty ciągle mylisz.
I raz i dwa i trzy i cztery.
Możesz mnie bić, bo uderzasz jak kto?
Dziewczyna.
- Dość! - Spokój! Wat, cicho!
- On zaczął. - Znasz go!
Ty umiesz lepiej?
- Oczywiście. - Pokaż.
Nie.
Jeśli ja się wysilam, to ty ładnie ją poproś.
Przepraszam.
Może pokazałabyś nam, jak się tańczy.
Proszę.
I raz i dwa i trzy i cztery.
Pięć, sześć, siedem, zmiana partnerów.
I raz i dwa i trzy i cztery,
pięć, sześć, siedem.
Polonez. I raz...
Tak będziesz uczesany?
A można inaczej?
Sir Ulrich, wyglądasz wspaniale.
Jocelyn, wyglądasz...
Przypominasz mi...
Biblię.
Gdy Bóg zatrzymał słońce, by Jozue pokonał Amorytów.
Nie rozumiem.
Gdybym mógł, prosiłbym Boga,
by zatrzymał księżyc.
Zatrzymał księżyc, aby ta noc
i twa uroda
trwały na wieki.
Jocelyn, pani.
Co za szczęście, że siedzę obok ciebie.
Tak. I z sir Ulrichem.
Oczywiście.
Gratuluję zwycięstwa w walce na miecze.
A ja tobie w potyczce na kopie.
Jocelyn,
wyglądasz...
wspaniale.
Dziękuję, panie. Dla biednych.
Ofiara dla biednych. Dziękuję, panie.
Dla biednych, mój panie.
Dla biednych, którzy czekają na zewnątrz.
Dziękuję.
Dla biednych.
Dziękuję. Jesteś bardzo hojny.
- Dla biednych. - Już nie będą biedni,
gdy Ulrich opróżni im kieszenie.
Nie, Adhemarze, Bieda nigdy nie zniknie.
Bieda to jedyna własność, której nikt nie zazdrości biednym.
Ani jej ich pozbawi.
Mylisz się, sir Ulrichu.
Moja pani.
Biedni mają coś, czego im zazdroszczę.
Oni mogą żenić się z miłości, a ja nie.
Wyjdź za mąż dla pieniędzy, pani,
a miłość sama się pojawi.
Co zatańczysz panie? Coranto?
A może basse?
Sir Ulrichu.
Może pokażesz taniec ze swego kraju?
Taniec z Gelderland.
Tak. Gelderland.
Jest podobny do farandoli.
Z małymi różnicami.
Ukłon.
I...
Na miejsca.